Deze blogpost is de eerste uit een serie van meerderen die gaan over een reis die ik in juni 2014 heb ondernomen met mijn goede vriend Micha. Op het moment dat we vertrokken hadden we geen idee waar we heen zouden gaan. Alleen de manier van reizen stond vast: we zouden gaan liften. Tijdens de trip werden al onze vooroordelen over mensen teniet gedaan. Mede hierdoor en door de onwaarschijnlijke toevallige gebeurtenissen die zijn voorgevallen heb ik besloten om onze ervaringen op deze manier te delen.

Genoegen in ongemak

Het is een zonnige maandag in Juni wanneer ik mijn spullen pak. Om te voorkomen dat ik halverwege mijn lifttrip ga bedenken wat er allemaal mis zou kunnen zijn gegaan in mijn huis doe ik nog een controle rondje. De gaskraan is dicht, kachels uit en stekkerdozen zijn van het stroomnet. Klaar om te vertrekken. Alles wat ik tijdens mijn week lange reis nodig denk te hebben zit in een backpack met een inhoud van 60 liter. Ik verbaas me over het gewicht van de backpack. Met alleen wat kleding, een slaapmatje en een slaapzak is het absoluut geen last op mijn rug. Op mijn buik neem ik een rugzak waar alleen wat eten, een iPad en Apple opladers in zit. Dan is het toch wat veel om mijn lijf allemaal. Ik waan me een pakezel wanneer ik onhandig door de gang mijn huis uit waggel. 

Een snelle check op mijn telefoon die ik onhandig uit mijn zak wurm geeft een indicatie voor het stres niveau tijdens de rit naar het station. Nog vijftien minuten voor mijn trein vertrekt. Ruim op tijd. Geen stres. Éénmaal op de fiets drijven mijn gedachtes af naar de aanstaande reis. Ik ben blij dat mijn bagage zo licht is. Dat scheelt een ongemak. Welke andere ongemakken zouden mij nog te wachten staan? Ondertussen beukt mijn rugtas bij elke trap op mijn linkerbal. Nadat ik mij na zes keer herzitten besef dat het probleem zo niet zal worden opgelost besluit ik even af te stappen. Ik trek mijn rugzak aan zodat deze hoger op mijn buik zit. De strakke band aan de bovenkant trekt tegen mijn keel. Nog een ongemak. Ik bedenk me dat het wellicht een idee is om de ongemakken als hoofdonderwerp van een mogelijke blog-serie over de reis te kiezen. Hoe erg zullen de ongemakken zijn wanneer we zoveel mooie dingen kunnen gaan mee maken? 

Mijn eerste bestemming is Micha’s huis. Ik pak de trein naar Amstel. Micha heeft een feestje gegeven de avond tevoren. Zelf kon ik niet komen vanwege werk dat ik nog moest verzetten. Via Whatsapp heeft Micha me laten weten dat hij blij was met het feit dat het feestje zo gezellig was. Er waren meer dan veertig man, iedereen had een fijne tijd en hij en zijn vriendin hadden met het organiseren geen stres ervaren. Hoe mooi kan het leven zijn? Omdat de opruim werkzaamheden meer tijd in beslag namen dan verwacht is onze afspraak later dan oorspronkelijk gepland. Om twee uur sta ik voor zijn deur. Een blije Micha doet open. Wanneer hij zijn eigen bagage laat zien baal ik even. Hij heeft slechts één zwarte rugzak. “Meer dan genoeg! Één paar schone kleren, mijn slaapzak en wat kookgerei” Heb ik dan teveel gepakt? Vraag ik mijzelf af. Heeft mijn angst voor ongemak er voor gezorgd dat ik onnodig veel spullen, met name kleren (een broek, drie shirts en voor alle dagen een schone onderbroek) heb gepakt? Micha kijkt me plotseling aan. Met een serieuze blik zegt hij: “Hey, gozer. Sorry dat we nu later op weg gaan. MAAR, om het goed te maken heb ik voor vanavond een slaapplek voor ons geregeld.” Ik meen een lichte trilling in zijn stem te horen. Zijn ogen zijn licht waterig. Ik vraag mij af waar die emotie vandaan komt, zou hij zich echt zo bezwaard voelen vanwege het uitstel? “Het maakt niet uit man! Maar chill dat je een slaapplek hebt geregeld. Waar?” Micha fleurt op: “Bij een vriend van mij. In Willebroek, dat is bij Antwerpen. Hij heeft beloofd wat lekkers voor ons te koken, dus we kunnen we ook eten!” 

Micha’s vriendin brengt ons naar Utrecht waar we bij een tankstation onze eerste lift zullen pakken.   We beseffen ons dat we even een drempel over moeten wanneer we mensen willen aanspreken. Micha neemt het voortouw terwijl ik bij de tassen blijf. De eerste die mensen die we deze trip bereid vinden om ons mee te nemen zijn twee Belgen. Het is een stel van rond de 30 jaar oud. Zij beloven ons af te zetten bij de Belgische grens. Wij willen richting het zuid-westen en zij zullen ter hoogte van Turnhout zuidelijk blijven rijden. Omdat mijn topografische kennis van Nederland en België niet helemaal helder in mijn hoofd zit stap ik wat onzeker achterin de auto. Het is een zwarte bestelbus. Micha en ik stappen in de laadruimte. ‘Stap nooit in een vrachtwagen of bestelbus met een afgesloten ruimte.’ herinner ik mij in eens van mijn vorige lifttrip. Je hebt geen controle of contact met de bijrijder en dit kan mogelijk tot gevaarlijke situaties lijden. Bovendien ben je onverzekerd. Ik probeer dit allemaal los te laten en mij te focussen op het feit dat onze eerste lift ons al over de Nederlands-Belgische grens zal brengen. 

Eenmaal achterin blijkt het lastiger om negatieve gedachtes te verbannen dan ik zou willen. Micha lijkt compleet relaxed. Er ontstaat al snel een intens gesprek over de fundamentele dingen in het leven. Ik leg Micha uit dat ik mij niet helemaal op mijn gemak voel. Ergens hoop ik dat het daardoor minder wordt. Het blijkt niet zo te zijn. Micha vraagt door. “Waarom voel jij je nu dan ongemakkelijk?” Ik leg hem uit van de instructies van de vorige lifttrip. Het slaat ook nergens op. Ik geloof in het goede in de mens. Ik wordt wat rustiger. Toch check ik mijn telefoon om de 5 minuten om te kijken of we nog de juiste kant op gaan. Micha irriteert zich er aan. “Wat ben je nu de hele tijd aan het checken op je telefoon?” vraagt hij. Wanneer ik het uitleg maant hij mij tot kalmte, legt uit dat we de situatie op dit moment toch niet zouden kunnen veranderen al zouden we het willen. Er valt een stilte. Iets later begint hij: “Eigenlijk herken ik de vrees. Ik wil het juist zelf onderdrukken, misschien dat ik er daarom ook bij jou sterk op reageer.” Ik knik. “Dat heb ik ook vaak bij mensen. Maar ik zal me inhouden. Maar als we Eindhoven voorbij zijn ga ik wel even checken waar ze ons nu precies willen afzetten…” Micha knikt instemmend.

Niet veel later klop ik op het glazen ruitje dat ons van de bestuurderscabine scheidt. De bestuurder reageert attent en stopt onmiddellijk. Na even overleggen weten Micha en ik ongeveer waar we aan toe zijn. Maar het maakt al niet eens meer uit. Het feit dat de bestuurder zo snel stopte om uitleg te geven gaf ons genoeg vertrouwen.

Even zucht ik. Langzaam voel ik mij comfortabel met het idee dat ik soms gewoon niet weet waar ik aan toe ben als lifter. Mijn lot licht in de handen van degene die zo vriendelijk zijn om me mee te nemen. En dat is helemaal prima. De angst is vervangen voor een blij gevoel. Het voelt fijn dat wildvreemden ons zo geholpen hebben. Ik besluit dat ik me voor mijn mogelijke blog beter kan gaan richten op dat fijne gevoel in plaats van alle mogelijke ongemakken.